Vijftig minuten liggen, 4500 meter klimmen

Ik kan van alles beweren over zuurstoftherapie, maar ik ben ook benieuwd hoe mijn klanten het ervaren. Femke Vonk is copywriter, fietser én klant bij StudioFTP. Ze traint voor de beklimming van de Stelvio in juni en zit midden in de overgang; precies de twee groepen waarvoor zuurstoftherapie interessant is. Twee vliegen in één klap, zogezegd. In deze gastcolumn vertelt ze over haar eerste ervaring met zuurstoftherapie.

---

Vijftig minuten liggen. Dat was de opdracht. Liggen, ademen en mijn lichaam zijn werk laten doen. Nou, dat kan ik.

Ik hoorde Patrick al weken over de MITOVIT. Zuurstoftherapie. Hoogtetraining zonder bergen. Ik was nieuwsgierig, maar ook een beetje sceptisch: kan dit echt iets toevoegen aan mijn voorbereiding op die klim van de Stelvio? Doet het iets met mijn lijf?

Naar 4500 meter hoogte in Leiderdorp

Patrick legt uit wat er gaat gebeuren: “Je krijgt een kapje op en dan krijg je steeds periodes van vijf minuten iets minder zuurstof, afgewisseld met drie minuten herstel. Dat vijf keer.” 

Op zeeniveau zit er ongeveer 21% zuurstof in de lucht. Het apparaat verlaagt dat percentage om hoogte te simuleren. Hoe lager het percentage, hoe ‘hoger’ je bent en hoe harder je lichaam moet werken om zuurstof rond te pompen.

Ik begin op 2200 meter. En het apparaat is slim: het meet continu mijn saturatie en past zich aan. Als ik te laag kom, geeft het automatisch zuurstof erbij. "Je kan 'doorklimmen' tot 6750 meter," zegt Patrick. "Voorbij de Mont Blanc. Maar alleen als je lichaam het aankan."

Ik krijg een masker op, een sensor aan mijn vinger en ik ga liggen. Muziekje aan, ogen dicht. Laat maar komen.

Licht in mijn hoofd

Al snel merk ik wat. Af en toe een licht gevoel in mijn hoofd. Je krijgt de neiging om iets dieper te gaan ademen. Als je weer normale zuurstof krijgt, trekt dat gevoel weg. Zeker niet vervelend.

Patrick komt regelmatig checken. Na vijftig minuten ben ik klaar. Ik kom overeind en voel me... raar. Licht. Een beetje euforisch.

"Dat is precies wat er moet gebeuren," legt Patrick uit. "Eerst krijgen je hersenen wat minder zuurstof en daalt je bloeddruk licht. Daarna komt de extra zuurstofopname op gang en dat activeert je parasympathische zenuwstelsel; het deel dat voor ontspanning zorgt. Vandaar dat kalmerend, licht euforische gevoel. Een beetje zoals na diepe rust of meditatie."

Hij voegt toe: "Je hersenen krijgen betere zuurstoftoevoer, je mitochondriën worden gestimuleerd en je hersenen maken endorfine aan. Vandaar dat veel mensen het ervaren als een energieboost of een gevoel van welbehagen."

Dat verklaart dus waarom ik me voel alsof ik net een hele goede yogales heb gehad. Maar dan liggend, met een masker op.

De grafiek liegt niet

Patrick laat me de resultaten zien. Eén grafiek toont mijn saturatie: de dalen waar de zuurstof afnam, de pieken waar ik herstelde. En mijn hartslag in een grafiek eronder, die keurig de omgekeerde beweging maakt. Als de saturatie daalde, ging mijn hartslag iets omhoog. Logisch, want mijn lijf moest harder werken om zuurstof rond te pompen.

"Kijk," wijst hij aan. "Je zit al op 12,5 procent. Het maximum wat we doen is 11,5 procent."

Even voor de context: 12,5% zuurstof komt overeen met zo'n 4500 meter hoogte. Bij mijn eerste test zat ik dus al op de hoogte van het Mont Blanc basecamp; liggend op een bank in Leiderdorp. En mijn lichaam kon het aan. "Dat bewijst dat je goed getraind bent," zegt Patrick.

En de Stelvio dan?

Ik moet het vragen. "Helpt dit ook als ik straks echt op hoogte ben? Op de Stelvio, als ik richting de top ga en de lucht steeds ijler wordt?”

Patrick denkt even na. "Niet voor de acclimatisatie. Als je daar komt, moet je nog steeds wennen aan de hoogte. Maar wat dit wel doet: je krijgt een grotere VO2 max. Meer vermogen om zuurstof te vervoeren. Dus als je op hetzelfde tempo fietst als vorige keer, ben je minder moe. Je hebt meer reserves."

Geen wondermiddel dus, maar een extra tool in mijn gereedschapskist.

De dingen die het verschil maken

"Je krijgt het beste effect als je nu drie uur niet eet," zegt Patrick als ik mijn spullen pak.

Hij legt uit: "Je hebt net nieuwe mitochondriën aangemaakt, die energiefabriekjes in je cellen. Als je nu koolhydraten eet, focussen ze zich daarop. Makkelijke energie. Maar je wilt dat ze leren om vet te verbranden."

En na zo'n sessie geen intensieve training, maar een duurtraining. Het zijn die kleine dingen die het verschil maken.

Wat nu?

De komende weken ga ik twee keer per week. Het apparaat stelt zichzelf bij op basis van mijn eerste test. Elke sessie een beetje verder klimmen, een beetje meer aanpassen.

Of het werkt? Dat ga ik nog ervaren. Maar dat lichte gevoel in mijn hoofd, die bevestiging dat mijn lichaam dit aankan, die grafiek die laat zien dat ik goed getraind ben; dat neem ik alvast mee.

Oh, en nog even dit. Gisteren had ik die eerste sessie. Vandaag had ik mijn gebruikelijke fietstraining. Hij was een pittige sessie, maar ik vloog. Ik trapte voor m’n gevoel de vonken van mijn pedalen en ik ging als een speer.

Natuurlijk, dat kan een placebo-effect zijn. Ja, het kan toeval zijn. Maar ik ben nu wel heel nieuwsgierig wat er na de tweede sessie gebeurt.

Nog 136 dagen tot ik aan de voet van de Stelvio sta. En ik doe alles wat ik kan om er klaar voor te zijn.

Tot de volgende!

Femke