Van herseninfarct naar hoogtemeters

Zeven jaar geleden kwam Femke Vonk voor het eerst bij Patrick van der Weegen terecht, voor een bikefit bij de fietsenwinkel. Eén simpel doel: goed zitten op haar nieuwe racefiets. Toen kwam er een herseninfarct tussendoor. Volgens het ziekenhuis was ze hersteld, maar op de fiets voelde ze dat haar linkerkant niet meer dezelfde kracht leverde. In deze column vertelt ze hoe je terugkomt als het systeem zegt dat je klaar bent, maar je lichaam iets anders zegt.

Verslingerd aan de fiets

Ik neem je even mee terug naar 2018. Ik was al een tijdje te zwaar en op een dag was ik het helemaal zat. Ik ben gaan sporten, eerst krachttraining, later ook cardio. Fietsen werkte voor mij het beste. Ik had mijn hele leven al gefietst, weliswaar 'recreatief': van Leiden naar mijn werk in Amsterdam en mooie tochtjes in het weekend. Nu ging ik trainen om af te vallen, op een hybride fiets. Al vrij snel was ik verslingerd. Aan het buiten zijn, aan de kilometers wegtrappen, aan de wind.

In 2019 kwam ik Tour for Life tegen op mijn socials. Een monstertocht van Italië naar Nederland, in acht etappes, voor het goede doel. Ik schreef me in. Dan wil je serieus met het fietsen aan de slag, en dan wil je ook goed zitten. Ik kocht een racefiets en via de fietsenwinkel kwam ik bij Patrick terecht voor mijn eerste bikefit. Hij zette me netjes op mijn nieuwe fiets. Dat was dat, dacht ik. Klaar.

Blakende gezondheid en toch in het ziekenhuis

In december 2020 kreeg ik een herseninfarct. Vier weken eerder had ik nog een sportmedische test gedaan. De uitslag: een blakende gezondheid en niets stond me in de weg om de bergen in te gaan. Toch werd ik op een vrijdagnacht wakker met een arts naast me, die vroeg of ik wist dat ik een herseninfarct had gehad. Bizar.

Volgens het ziekenhuis had ik geen restverschijnselen en ik mocht op zondag weer naar huis. Een dag later was ik weer aan het werk en twee dagen later zat ik weer in het zadel. Ik herstelde snel, waarschijnlijk een combinatie van geluk en een goede conditie. Alleen merkte ik later dat snel weer functioneren niet hetzelfde is als volledig hersteld zijn. Na verloop van tijd voelde ik dat mijn linkerkant zwakker was, iets wat het ziekenhuis niet had gezien.

In augustus 2021 begon ik alsnog aan Tour for Life. Na dag één viel ik uit door een ontstoken knie. Later bleek het artrose.

Zelf op zoek naar revalidatie

Ik zocht iemand die me kon helpen de kracht aan mijn linkerkant weer op te bouwen. Het ziekenhuis vond revalidatie niet nodig, op papier was ik immers hersteld. Dus ging ik zelf op zoek. Ik dacht eerst aan een Wattbike, waarop je het vermogen van je linker- en rechterbeen los kunt zien, maar het was coronatijd en die trainingen waren afgezegd.

Iemand tipte me om eens bij Pat te gaan kijken. Ik kende hem nog van die bikefit uit 2019. Deze keer kwam ik niet voor mijn fiets, maar voor mezelf. Hij werkt met Keiser-apparatuur op luchtdruk, waarmee je je kracht links en rechts kunt meten. Het begon met een revalidatietraject, in het najaar van 2021, en de rest is geschiedenis. Ik ben nooit meer weggegaan.

Kracht- en fietstraining in een prettige sfeer

Maandag, woensdag en vrijdag doe ik smallgrouptraining. Krachttraining, in kleine groepjes. Kracht en spierontwikkeling zijn belangrijker dan mensen denken, zeker als je een lichaam hebt dat niet meer helemaal doet wat je vraagt en als je artrose in je knieën hebt.

Op dinsdag en donderdag ben ik er soms ook, bij de ochtendfietsgroep. Als het weer het toelaat, ga ik natuurlijk gewoon lekker naar buiten op de fiets.

Wat ik daar zo fijn vind? De sfeer. Geen opgepompte figuren die de dumbbells laten kletteren om te laten horen dat ze zwaar zijn. Geen personal trainers die tegen je gillen om je een grens over te krijgen. Gewoon een fijne, ontspannen ruimte waar iedereen op zijn eigen niveau bezig is. Je wordt geprikkeld, maar niet opgejaagd.

Aandacht die verder gaat dan een dossier

Het meest bijzondere aan Pats begeleiding is niet dat hij goed is in wat hij doet. Dat mag je verwachten. Het bijzondere is dat hij weet wat mijn lichaam de afgelopen jaren heeft gedaan, wat ik aankan en waar ik een grens over ga.

Een voorbeeld. Toen ik trainde voor Tour for Life zat ik qua uren bijna op topsport-omvang. Ik was extreem aan het trainen. Op een gegeven moment rook hij mijn adem en zei: "Dat ruikt naar ammoniak. Je bent overtraind aan het raken." Aan mijn adem. Daarna zijn we samen naar mijn training, mijn herstel en mijn voeding gaan kijken. Dat gaat verder dan een blik in zijn agenda.

Ook op het gebied van voeding heeft hij me geadviseerd, en inmiddels weet ik vrij goed hoe het werkt. Hij past het advies aan naar de fase waarin ik zit. Nu ik net terug ben van de Stelvio zag hij aan de rustmeting dat ik mezelf helemaal leeg had gereden. Ik was mijn spieren aan het opeten. Even de voeding aanpassen en wekelijks een rustmeting om te zien hoe ik herstel.

Dat is geen begeleiding op afstand. Dat is iemand die naast je staat. 

Van ziekenhuis naar Stelvio

Ik ben nog steeds geen snelheidsduivel. Ik ben geen lefgozer. Maar ik kan afstanden maken. Het eerste jaar viel ik uit door die rotblessure, in 2022 heb ik Tour for Life uitgereden. Ik fiets regelmatig 100+-afstanden. En net heb ik Stelvio di KiKa gefietst, op één dag twee keer die pukkel op en af aan twee kanten. Volgend jaar staan Gavia, Mortirolo en Stelvio op de planning. Drie passen. Met een linkerkant die ik extra moet blijven trainen en met artrose in mijn knieën. Dat had ik alleen nooit voor elkaar gekregen. Met Pats begeleiding heb ik alle vertrouwen dat ik ook die drie passen ga overwinnen.

Voor wie is StudioFTP?

Ik vind dat heel Leiden en omstreken bij StudioFTP moet gaan sporten. Zeker als je wilt begrijpen wat jouw lichaam nodig heeft in plaats van maar wat te doen. Hier kijkt iemand echt naar je.